Կյանքում լինում են պահեր, որոնք փոխում են ամեն ինչ։ Պահեր, երբ մեկ որոշում, մեկ խոսք կամ մեկ անսպասելի նվեր կարող են ջնջել տարիների ցավը, վախը և անորոշությունը։ Այդ օրը քույրերը կանգնած էին փակ դռան առաջ՝ դեռ չիմանալով, որ մի քանի վայրկյանից նրանց կյանքը բաժանվելու է «մինչև» և «հետո» մասերի։

Տարիներ շարունակ նրանք ապրել էին վարձակալած բնակարաններում՝ անընդհատ տեղափոխվելով, անընդհատ հարմարվելով նոր պայմանների, նոր հարևանների, նոր խնդիրների։ Ամեն նոր օր սկսվում էր նույն հարցով․ «մինչև ե՞րբ»։ Որքա՞ն ժամանակ պետք է ապրեն անորոշության մեջ, որքա՞ն ժամանակ պետք է վախենան, որ հաջորդ ամսվա վարձը չեն կարողանա վճարել, և որքա՞ն ժամանակ իրենց սեփական տանիք ունենալու երազանքը կմնա պարզապես երազանք։

Վարդանը այս ամենը լուռ էր դիտում։ Նա չէր սիրում բարձր խոսել, չէր սիրում պարծենալ իր հնարավորություններով կամ խոստումներ տալ։ Բայց նա հիշում էր յուրաքանչյուր մանրուք՝ քույրերի հոգնած դեմքերը, երբ նրանք ուշ երեկոյան վերադառնում էին աշխատանքից, նրանց լռությունը, երբ խոսքը գնում էր ապագայի մասին, և այն անհանգիստ ժպիտները, որոնցով փորձում էին թաքցնել իրենց վախերը։

Այդ օրը քույրերին պարզապես ասացին, որ պետք է միասին գնան ինչ-որ փաստաթղթեր ստորագրելու։ Ոչինչ ավելին։ Ոչ մի ակնարկ, ոչ մի hint։ Ճանապարհին նրանք խոսում էին սովորական բաների մասին, բայց ներսում ինչ-որ անբացատրելի լարվածություն էր տիրում։ Երբ հասան շենքին ու կանգնեցին մաքուր, նորոգված մուտքի առաջ, նրանցից մեկը կատակով ասաց, թե սա, հավանաբար, հերթական գործնական հարցն է։ Բայց հենց դուռը բացվեց, կատակն անհետացավ։

Բնակարանը ողողված էր լույսով։ Սպիտակ պատեր, նոր պատուհաններ, դատարկ սենյակներ, որոնք կարծես սպասում էին իրենց պատմությանը։ Սկզբում քույրերը պարզապես նայում էին շուրջը՝ չհասկանալով, թե ինչ է կատարվում։ Եվ այդ պահին Վարդանը հանգիստ ձայնով ասաց այն խոսքերը, որոնք դարձան այդ օրվա ամենաուժեղ պահը․ այս բնակարանը քոնն է։

Ավելի շատ խոսքեր պետք չէին։ Արցունքները հայտնվեցին ակնթարթորեն։ Քույրերից մեկը ձեռքերով փակեց դեմքը, մյուսը նստեց հատակին՝ անկարող կանգնելու։ Դա պարզապես ուրախություն չէր։ Դա ազատություն էր։ Դա այն զգացումն էր, որ վերջապես կա մի վայր, որտեղ կարելի է ասել․ «Ես տուն եմ գնում»։

Նրանք հիշեցին այն բոլոր գիշերները, երբ կասկածում էին՝ արդյոք ճիշտ է այսպիսի պայքարով ապրելը, արժե՞ շարունակել, երբ թվում էր, թե ելք չկա։ Եվ հիմա այդ բոլոր հարցերը կորցրել էին իրենց ուժը։ Բնակարանի դատարկ սենյակները լցվեցին ոչ թե կահույքով, այլ հույսով։

Վարդանը կանգնած էր մի կողմում և պարզապես դիտում էր։ Նրա համար սա հաղթանակ չէր, այլ պատասխանատվություն։ Նա գիտեր, որ այս նվերը զուտ նյութական արժեք չունի։ Այն տալիս էր կայունություն, վստահություն և հավատ ապագայի հանդեպ։ Այս պահը փոխեց ոչ միայն քույրերի կյանքը, այլև իր սեփականը, որովհետև նման պահերից հետո մարդն այլևս չի կարող մնալ նույնը։

Այս պատմությունը արագ տարածվեց՝ դառնալով հույսի և մարդասիրության խորհրդանիշ։ Այն հիշեցրեց մեզ, որ նույնիսկ այսօրվա բարդ իրականության մեջ կան մարդիկ, որոնք ընտրում են օգնել լուռ՝ դա ցուցադրելու կարիք չունենալով։ Երբեմն մեկ բնակարանը կարող է դառնալ նոր կյանքի սկիզբ, որտեղ արցունքները արդեն ցավից չեն, այլ երախտագիտությունից։

Քույրերի համար այդ օրը դարձավ նոր էջ։ Էջ, որտեղ նրանք առաջին անգամ երկար տարիներից հետո կարողացան առանց վախի ծրագրել վաղվա օրը։ Իսկ Վարդանի համար դա դարձավ ապացույց, որ իրական արժեքը ոչ թե այն է, ինչ դու ունես, այլ այն, ինչ կարող ես տալ ճիշտ պահին։