Վերջին օրերին հանրային տարածքում տարածվող լուրերը ստիպեցին առողջապահական համակարգին հանդես գալ կտրուկ և հստակ հայտարարությամբ։ Նախարարը հրապարակայնորեն զգուշացրեց, որ առաջացող վտանգների անտեսումը վտանգի տակ է դնում ոչ միայն սեփական անվտանգությունը, այլև հազարավոր ընտանիքների անվտանգությունը։ Խոսքը վերաբերում է առողջապահական մի գործընթացի, որը առաջին հայացքից կարող է աննշան թվալ, սակայն շատ արագ վերածվում է լուրջ սպառնալիքի։

Պաշտոնական աղբյուրների համաձայն՝ վերջին շաբաթներին արձանագրվում է հիվանդացության կտրուկ աճ, հատկապես երեխաների շրջանում։ Ծնողները հաճախ սխալմամբ առաջին ախտանշանները ընդունում են որպես սովորական մրսածություն՝ հետաձգելով բժշկական օգնության դիմելը։ Սակայն, նախարարի խոսքով, հենց այդ ուշացումը կարող է ճակատագրական լինել։

Նրա խոսքերը կտրուկ էին և առանց շրջանցումների․ եթե բարձր ջերմությունը պահպանվում է ավելի քան 24 ժամ, եթե երեխան դառնում է անսովոր թուլացած, հրաժարվում է սննդից և ջրից, ապա այլևս սպասել չի կարելի։ «Մենք գործ ունենք դեպքերի հետ, որտեղ ժամանակը վճռորոշ նշանակություն ունի», — ընդգծեց նա։

Հատուկ մտահոգություն է առաջացնում այն փաստը, որ որոշ ընտանիքներ շարունակում են ապավինել ինքնաբուժմանը։ Սոցիալական ցանցերում տարածվող խորհուրդները, անհայտ ծագման դեղերը և «փորձված ժողովրդական մեթոդները» կարող են ոչ միայն չօգնել, այլև վատթարացնել վիճակը։ Նախարարը հստակ հայտարարեց․ բժշկական ցուցումները ինտերնետային գրառումներով փոխարինելը վտանգավոր է։

Արդեն նկատվում է բժշկական լաբորատորիաներում իրականացվող հետազոտությունների ծավալի աճ։ Արյան անալիզների և այլ կենսաբանական նմուշների քանակը օրեցօր ավելանում է, ինչը վկայում է մեկ բանի մասին․ խնդիրը իրական է և մասշտաբային։ Փորձագետները նշում են, որ վաղ փուլում հայտնաբերված դեպքերը մեծ մասամբ հաջողությամբ վերահսկվում են, մինչդեռ ուշ փուլերում բուժումը դառնում է ավելի բարդ և երկարատև։

Նախարարը անդրադարձավ նաև դպրոցների և մանկապարտեզների դերին։ Նրա խոսքով՝ կրթական հաստատություններում պետք է ուժեղացնել վերահսկման մեխանիզմները։ Եթե երեխան ունի բարձր ջերմություն կամ ընդհանուր տկարություն, նրան չպետք է ուղարկել խմբակ կամ դասարան։ Սա խուճապ չէ, այլ կանխարգելում։

Առանձին կոչ հնչեց նաև տարածաշրջաններին։ Հեռավոր բնակավայրերում բժշկական օգնության հասանելիությունը երբեմն սահմանափակ է, սակայն հենց այնտեղ է անհրաժեշտ առավելագույն զգոնություն։ Նախարարությունը խոստանում է ուժեղացնել շարժական բժշկական խմբերի աշխատանքը, սակայն միաժամանակ ընդգծում է, որ ընտանիքի պատասխանատվությունը չի կարող փոխարինվել որևէ համակարգով։ «Յուրաքանչյուր ծնող պետք է ինքն իրեն հարց տա՝ արդյոք արե՞լ է ամեն հնարավոր բան իր երեխայի առողջությունը պաշտպանելու համար», — նշեց նախարարը։ Այս խոսքերը ձևական հայտարարություն չէին, այլ իրական ահազանգ։ Նրա ձայնի տոնը վկայում էր անհապաղ գործողությունների անհրաժեշտության մասին։

Այսօր, երբ տեղեկատվությունը հասանելի է մեկ սեղմումով, ամենամեծ վտանգը անտարբերությունն է։ Մարդիկ հաճախ ընտելանում են վտանգին և սկսում այն ընկալել որպես առօրյա երևույթ։ Սակայն առողջապահական ճգնաժամերը չեն ներում նման վերաբերմունքը։ Դրանք հարվածում են հանկարծակի և առանց նախազգուշացման։

Նախարարի զգուշացումը պետք է ընկալել որպես վերջին զանգ։ Սա այն պահն է, երբ յուրաքանչյուր ընտանիք պետք է վերանայի իր սովորությունները, արձագանքման արագությունն ու պատասխանատվության մակարդակը։ Քանի որ խոսքը պարզապես վիճակագրության մասին չէ։ Խոսքը իրական մարդկանց, իրական երեխաների և իրական ճակատագրերի մասին է։

Այսօր ճիշտ քայլը կարող է վաղը կյանք փրկել։ Եվ սա է հիմնական ուղերձը, որը նախարարը փորձում է փոխանցել՝ առանց չափազանցնելու, առանց վախեցնելու, բայց լիակատար պատասխանատվությամբ։