Այն օրը, երբ նախարարը կառավարության նիստից հետո կանգնեց տեսախցիկների առաջ, դահլիճում տիրեց լարված լռություն։ Քչերն էին սպասում, որ կհնչի մի հայտարարություն, որը մի ակնթարթում կփոխի հարյուր հազարավոր մարդկանց տրամադրությունը։ Սկզբում նրա ձայնը հանգիստ էր, բայց խոսքերը՝ ծանրակշիռ։ Եվ հենց այդ պահին պարզ դարձավ, որ սա պարզապես հերթական պաշտոնական հաղորդագրություն չէ։ Սա ուղերձ էր՝ նախ և առաջ այն մարդկանց հասցեագրված, ովքեր ապրել են, աշխատել, սպասել և տարիներ շարունակ հաճախ հիասթափություն են զգացել։
Նախարարը խոստովանեց, որ վերջին ամիսներին կառավարությունը մանրամասն ուսումնասիրել է թոշակառուների սոցիալական պայմանները։ Թվերը սառն էին, բայց դրանց հետևում կանգնած էին իրական մարդիկ՝ թոշակով ապրող ընտանիքներ, միայնակ տարեցներ, հիվանդությունների դեմ պայքարող մայրեր ու հայրեր։ «Մենք այլևս չենք կարող աչք փակել իրականության վրա», — ասաց նա՝ ընդգծելով, որ որոշումը երկար քննարկումների և բարդ հաշվարկների արդյունք է։
Այնուհետև հնչեց մի նախադասություն, որը ակնթարթորեն տարածվեց սոցիալական ցանցերում․ նախատեսվում է թոշակների բարձրացում, որը կիրականացվի փուլ առ փուլ, բայց կայուն կերպով։ Նախարարի խոսքով՝ սա պարզապես թվերի փոփոխություն չէ, այլ վերաբերմունքի փոփոխություն։ Նպատակն այն է, որ տարեց մարդիկ կարողանան բավարարել իրենց ամենահիմնական կարիքները՝ առանց նվաստացնող ընտրության դեղերի և սննդի միջև։
Իր ելույթում նա առանձնահատուկ ընդգծեց մեկ կարևոր հանգամանք․ թոշակների վերանայումը չի լինելու մեկանգամյա և ձևական։ Կառավարությունը պարտավոր է հետևել գնաճին, նվազագույն սպառողական զամբյուղի արժեքին և առողջապահական ծախսերի աճին։ «Եթե թվերը փոխվում են, մենք նույնպես պետք է փոխվենք դրանց հետ միասին», — ընդգծեց նախարարը՝ ընդունելով, որ անցյալում այս ոլորտում թերացումներ են եղել։
Դահլիճում ներկա լրագրողները նշեցին, որ այս անգամ նախարարի խոսքը զերծ էր սովորական չոր ձևակերպումներից։ Նա պատմեց իրական պատմություններ տարեց մարդկանց մասին, ովքեր տարիներ շարունակ աշխատել են գործարաններում, դպրոցներում և դաշտերում, իսկ այսօր ապրում են համեստ, երբեմն ծայրահեղ ծանր պայմաններում։ Այդ պատմությունները չէին կարող անտարբեր թողնել․ անգամ ամենափորձառու լրագրողների դեմքերին նկատվում էր լուրջ լարվածություն։
Հատուկ ուշադրություն կդարձվի նաև միայնակ թոշակառուներին և առողջական խնդիրներ ունեցող անձանց։ Նախարարի խոսքով՝ նախատեսվում են լրացուցիչ մեխանիզմներ, որոնք թույլ կտան աջակցել բնակչության այս խոցելի խմբերին։ Խոսքը միայն փողի մասին չէ, այլ նաև ծառայությունների՝ դեղերի հասանելիության, սոցիալական աջակցության և խորհրդատվության մասին։
Հայտարարությունից հետո սոցիալական ցանցերում բուռն արձագանք սկսվեց։ Ոմանք գրում էին, որ երկար տարիներից հետո առաջին անգամ լսեցին խոսքեր, որոնք հնչում էին ոչ թե որպես հաշվետվություն, այլ որպես պատասխանատվություն։ Մյուսները զգուշավոր էին՝ հիշելով անցյալի խոստումները։ Սակայն անգամ ամենասկեպտիկ մեկնաբանությունները չէին կարող թաքցնել մի փաստ․ այս նորությունը հույս էր ներշնչում։
Ամենահուզիչ պահը, թերևս, հայտարարության վերջն էր։ Նախարարը կանգ առավ, մի փոքր լռեց և ասաց․ «Մենք պարտք ունենք մեր ավագ սերնդի առաջ։ Այդ պարտքը միայն թվերով չէ, այլ նաև մարդկային վերաբերմունքով»։ Այս խոսքերը դարձան օրվա ամենաշատ մեջբերված արտահայտությունը։
Ժամանակը ցույց կտա, թե գործնականում ինչ տեսք կունենա այս որոշումը։ Սակայն արդեն այսօր կարելի է ասել, որ թոշակառուների թեման այլևս երկրորդական չէ։ Այն դարձել է օրակարգի կենտրոնական հարց, և սա ինքնին կարևոր փոփոխություն է։ Ավագ սերունդը տարիներ շարունակ սպասել է ոչ միայն օգնության, այլև այն զգացմանը, որ իրեն լսում են։ Եվ այս հայտարարությունը, ինչ էլ որ լինի հետո, դարձավ առաջին քայլը դեպի այդ զգացումը։