Մարդիկ եկել էին սովորական խոսքը լսելու, հերթական խոստումներն ու կանխատեսումները լսելու համար, բայց ոչ ոք պատրաստ չէր այն հարվածին, որը պետք էր հաջորդեր։ Ելավ մի մարդ, որի անունը արդեն ուժեղ զգացմունքներ էր առաջացնում հասարակությունում։ Բայց այս անգամ նա պարզապես չխոսեց․ նա «պայթեցրեց» դահլիճը, ինչպես բառացի, այնպես էլ փոխաբերական իմաստով։
Պատմությունը սկսվեց անսպասելի պատկերից։ Նա պատմեց պատմություն, որը, ըստ իր խոսքերի, անձամբ տեսել էր․ անարժանապատիվ, հագուստ չունեցող, ամոթ չունեցող մարդ մտավ կազինո։ Այս տեսարանը դարձավ ամբողջ խոսքի կենտրոնական թեման։ «Սա մեր իրականության հայելին է», — հնչեց նրա ձայնը, և դահլիճում ներկաների մեջ սառնություն անցավ։ Նա նկարագրում էր ոչ թե մեկ մարդու քայլը, այլ ամբողջ համակարգի բացահայտում, որտեղ փողը վաղուց փոխարինել է արժեքները, իսկ շահույթը դարձել է աստված։
Նրա խոսքերը կտրուկ էին, բայց անկեղծ։ Նա չէր փորձել գեղեցկացնել իրականությունը, այն շողշողուն բառերով պատել։ Յուրաքանչյուր նախադասություն նրա սրտին հարված էր։ Նա հարցնում էր․ ինչպես հասանք նրան, որ մարդը կորցնում է ամոթի զգացումը, իսկ հասարակությունը դա ընդունում է որպես նորմա։ Ինչու լռում ենք, երբ այն ամենը, ինչ կառուցվել է տարիներ շարունակ, քանդվում է մեր աչքերի առջև։
Ոմանք դահլիճում փորձում էին ծիծաղել, որպեսզի լարվածությունը թուլացնեն, բայց ծիծաղը արագ լռեց։ Խոսքը գնում էր կազինոյի մասին, բայց իրականում՝ կյանքի մասին։ Մարդկանց ճակատագրի, ընտանիքների քայքայման, պարտքերի և կախվածությունների մասին։ Նա բարձրաձայնում էր այն, ինչից շատերը վախենում էին խոսել։ Նրա ձայնը բարձրացավ, երբ խոսեց երիտասարդների մասին, որոնք վերջին փողերը թողնում են խաղատների սեղաններին՝ հույս ունենալով հրաշքի վրա։