Հայաստանում կրկին տեղի է ունեցել ողբերգական միջադեպ, որը ցնցել է հասարակությանը և անչափ մեծ ցավ պատճառել հարյուրավոր ընտանիքների։ Խաղաղ ձմեռային երեկոն մեկ ակնթարթում վերածվել է սարսափի և անբացատրելի ողբերգության, երբ երկու անչափահաս տղաներ, սահնակով սահելիս, բախվել են ճանապարհի եզրին գտնվող ցանկապատին։ Այն, ինչ սկսվել էր որպես ուրախ մանկական խաղ, ավարտվել է մահվան լուրով և կյանքի համար մղվող դաժան պայքարով։
Նախնական տեղեկությունների համաձայն՝ տղաները սահնակով սահում էին լեռնային տարածքում, որտեղ ճանապարհը և շրջակայքը ծածկված էին հաստ ձյան շերտով։ Ականատեսների խոսքով՝ արագությունը մեծ է եղել, և սահնակները կառավարելը գրեթե անհնար էր։ Մի ակնթարթում սահնակները դուրս են եկել ճանապարհից և մեծ ուժով բախվել մետաղական ցանկապատին։ Հարվածն այնքան ուժեղ է եղել, որ շրջապատում գտնվողները մի քանի վայրկյան չեն հասկացել, թե ինչ է տեղի ունեցել։
Դեպքի վայր ժամանած շտապօգնության բրիգադը հայտնաբերել է երկու անչափահասներին ծանր վիճակում։ Նրանց անհապաղ տեղափոխել են հիվանդանոց։ Ցավոք, բժիշկների բոլոր ջանքերը բավարար չեն եղել՝ մեկի կյանքը փրկելու համար։ Մահվան լուրը կայծակնային արագությամբ տարածվել է՝ առաջացնելով շոկ, լռություն և արցունքներ։ Մյուս տղայի վիճակը գնահատվում է որպես ծայրահեղ ծանր, և բժիշկները ժամ առ ժամ պայքարում են նրա կյանքի համար։
Հիվանդանոցում տիրում է ծանր մթնոլորտ։ Բժիշկները խոսում են զգուշորեն, ծնողները կոտրված են և լռում են։ Հարազատներն ու ընկերները սպասում են նորությունների՝ հույս ունենալով հրաշքի, որ երկրորդ երեխան կհաղթահարի մահվան վտանգը։ Սակայն յուրաքանչյուր րոպեն վերածվում է անտանելի սպասման։
Այս ողբերգությունը կրկին բարձրացնում է ձմռանը Հայաստանի անվտանգության հարցը։ Ձմռանը սահնակով սահելը թվում է անմեղ և ուրախ զբաղմունք երեխաների համար, սակայն իրականում այն կարող է դառնալ մահացու վտանգավոր, հատկապես այն վայրերում, որտեղ բացակայում են անվտանգության պայմանները, վերահսկողությունը կամ կանխարգելիչ միջոցները։ Ցավոք, նման դեպքերը տարեցտարի կրկնվում են, և ամեն անգամ հասարակությունը ուշացած հարց է տալիս՝ արդյոք հնարավոր էր սա կանխել։
Տեղացիների խոսքով՝ այս տարածքում վտանգավոր իրավիճակներ նախկինում էլ են տեղի ունեցել։ Ճանապարհը ձմռանը հաճախ սառցակալում է, և երեխաները՝ վտանգից անտեղյակ, սահում են առանց մեծահասակների վերահսկողության։ Ոմանք նշում են լրացուցիչ ցանկապատերի կամ գոնե նախազգուշացնող նշանների տեղադրման անհրաժեշտությունը։ Սակայն այս բոլոր խոսքերն արդեն շատ ուշ են, դրանք չեն վերադարձնի կորցրած կյանքերը։
Մարդիկ իրենց վրդովմունքն ու ցավը արտահայտում են սոցիալական ցանցերում։ Շատերը գրում են, որ սա պարզապես դժբախտ պատահար չէ, այլ համակարգային անփութության հետևանք։ Ծնողները միմյանց կոչ են անում լինել ավելի զգոն, չթողնել երեխաներին վտանգավոր վայրերում խաղալ առանց վերահսկողության, իսկ պատասխանատու կառույցներին՝ ձեռնարկել իրական քայլեր նման ողբերգությունները կանխելու համար։
Այս պատմությունը ծանր հարված է ամբողջ հասարակության համար։ Սա հիշեցում է այն մասին, որ մեկ պահը կարող է ամեն ինչ փոխել, և մանկական ծիծաղը կարող է ընդմիշտ լռել։ Այսօր մի ընտանիք սգում է անդառնալի կորուստը, մյուսը աղոթում է կյանքի համար։ Եվ մենք բոլորս կանգնում ենք նույն հարցի առաջ՝ ինչպես խուսափել նման լուրեր կարդալուց վաղը։
Թող այս ողբերգությունը լինի վերջինը, որը կստիպի մեզ սթափվել։ Յուրաքանչյուր կորցրած երեխա մեր հասարակության ցավն է, և յուրաքանչյուր փրկված կյանք՝ բոլորիս պատասխանատվությունը։