Կան խոսքեր, որոնք տարիներով չեն արտասանվում։
Կան խոսքեր, որոնք սպասում են իրենց հարմար պահին։
Եվ կան խոսքեր, որոնք հնչելու նույն վայրկյանին դառնում են ճակատագրական։

«Ես լավ նորություն ունեմ, ես վաղուց էի պատրաստվում այն հայտարարել» — այս միտքը վերջին օրերին շատերի մտքում էր պտտվում։ Եվ դա պատահական չէ։ Որովհետև 65 տարեկանից բարձր թոշակառուներին սպասում է ոչ թե պարզապես հերթական հայտարարություն, այլ մի նորություն, որն ունակ է վերադարձնել կորցրած հավատը։

Տարիներ շարունակ հազարավոր տարեց մարդիկ ապրում էին լռության մեջ։ Լռություն, բայց ծանր։ Նրանց օրերը սկսվում էին հաշվարկներով․ ինչ գնել, ինչից հրաժարվել, որպեսզի somehow դիմանան ամսվա ընթացքում։ Շատերը սովորել էին չբողոքել, չպահանջել, չխնդրել։ Նրանք սովորել էին ապրել «քչով»՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նույնիսկ այդ «քիչը» բավարար չէր։

Բայց այսօր ամեն ինչ սկսում է փոխվել։ Վերջին տվյալները վկայում են, որ պետական մակարդակով քննարկվում են մի շարք կարևոր քայլեր՝ ուղղված տարեցների սոցիալական վիճակի բարելավմանը։ Խոսքը միայն թվերի մասին չէ։ Խոսքը վերաբերմունքի մասին է։ Խոսքը տարիներով մոռացված մարդկանց տեսնելու պատրաստակամության մասին է։

65 տարեկանից բարձր լինելը պարզապես տարիք չէ։ Դա ամբողջ մի կյանքի ճանապարհ է՝ լի կորուստներով, հաղթանակներով ու զոհողություններով։ Այս մարդիկ կառուցել են, պաշտպանել ու պահպանել։ Եվ այսօր նրանք իրավունք ունեն լսելու ոչ թե դատարկ խոսքեր, այլ իրական փոփոխությունների մասին լուրեր։

Շատ ընտանիքներում արդեն հույսի մի փոքր շող է երևացել։ Առաջին անգամ թոռները տեսնում են իրենց տատիկի կամ պապիկի ժպիտը ոչ թե սովորության ուժով, այլ սպասումով։ Սպասումով, որ վաղը կարող է ավելի թեթև լինել, քան երեկ։

Այս լուրը հատկապես հուզիչ է նրանց համար, ովքեր միայնակ են։ Նրանց համար, ովքեր չունեն որևէ մեկը կողքին՝ աջակցելու կամ լսելու։ Նրանց համար յուրաքանչյուր պետական որոշում դառնում է կյանքի և գոյատևման սահմանագիծ։ Եվ հենց այստեղ «լավ նորությունները» դադարում են լինել ձևական արտահայտություն։ Դրանք դառնում են իրական հույս։ Հույս այն բանի, որ թոշակը պարզապես թիվ չէ։ Հույս, որ ծերությունը չի նշանակում անտեսում։ Հույս, որ երկար տարիների լռությունից հետո ինչ-որ մեկը վերջապես կլսի։

Շատերը դեռևս չեն հավատում։ Եվ դա հասկանալի է։ Տարիները մեզ սովորեցրել են զգուշավոր լինել։ Բայց մի բան արդեն փոխվել է․ խոսակցությունը սկսվել է։ Իսկ երբ խոսակցությունը սկսվում է, դրան հաջորդում են քայլերը։

Այսօր մենք չենք կարող խոստանալ հրաշքներ։ Բայց կարող ենք վստահաբար ասել մի բան․ 65 տարեկանից բարձր թոշակառուների թեման այլևս չի լռեցվում։ Այն քննարկվում է, դիտարկվում է և, ամենակարևորը, սպասում է լուծումների։

Երբ տարեց կինը նստում է ձեռքերը խաչած, նա սպասում է ոչ միայն փողի։ Նա սպասում է հարգանքի։ Երբ տարեց տղամարդը լուռ լսում է լուրերը, նա սպասում է արդարության։

Եվ հենց այդ սպասումն է, որ այսօր վերածվում է հույսի։

Լավ նորությունները գալիս են նրանց մոտ, ովքեր երկար են սպասել։

Իսկ երբ դրանք ամբողջությամբ հայտարարվեն, դա նոր էջ կբացի շատերի կյանքում։