Փետրվարի 7-ին տեղի ունեցած դեպքերը ցնցեցին ոչ միայն ռազմական հանրույթը, այլև ամբողջ Հայաստանը։ Պաշտպանության նախարարության մի ստորաբաժանումում հայտնաբերվեց պայմանագրային զինծառայող՝ Դավիթ Արմենի Մանուկյանի մարմինը։ Երիտասարդն էլ մահացավ դեռևս անհայտ հանգամանքներում։ Այս ողբերգությունը առաջ բերեց ցավի, զայրույթի և անհանգստության ալիք հասարակության մեջ։
Պաշտպանության նախարարության կողմից տարածված պաշտոնական տեղեկություններով՝ զինծառայողի մարմինը գտնվել է զորամասի տարածքում։ անմիջապես սկսվել է քննություն, ապա հարուցվել է քրեական գործ։ Հետաքննիչները հայտարարել են, որ անցկացվում է բազմակողմանի հետաքննություն, որի նպատակը՝ պարզել բոլոր մանրամասները։
Սակայն հասարակությունը պահանջում է ոչ միայն ձևական հայտարարություններ․ մարդիկ ցանկանում են իմանալ ճշմարտությունը։
Երիտասարդ կյանք, որը ընդհատվեց չափից շուտ
Դավիթ Մանուկյանին ընդամենը մի քանի տասնյակ տարիներ էր։ Նա ընտրել էր Հայրենիքի ծառայության ուղին, ստորագրել պայմանագիր, գիտակցաբար գնացել բանակ՝ երկիրը պաշտպանելու և ապագա կառուցելու համար։ Նրա ընտանիքի համար նա ոչ միայն զինվոր էր․ նա որդի, եղբայր, հույս և տանիք էր։
Դավիթի հարազատները մինչ այժմ չեն կարողանում հավատալ կատարվածին։ Ընտանիքի անդամների խոսքերով՝ նա ծառայության ընթացքում դժգոհություններ չի հայտնել, լուրջ խնդիրների մասին չի խոսել։ Հակառակը՝ նա պլաններ էր կառուցում, երազում էր, ուզում էր ընտանիք կազմել։ Եվ հանկարծ՝ սարսափելի լուր, որը ամենը վերածեց խիստ ողբերգության։
Հարցեր, որոնց պատասխաններ դեռ չկան
- Տղամարդու հետ ստորաբաժանումում եղել են արդյոք կոնֆլիկտներ։
- Վազվել է արդյոք նրա վրա ճնշում։
- Ինչու ողբերգությունը տեղի ունեցավ հենց ծառայության ընթացքում։
Ընդհանրապես հասարակությունը, մինչ պաշտոնական կառույցները զերծ են մանրամասներից, քննարկում է տարբեր վարկածներ՝ հնարավոր խախտումներ, հոգեբանական ճնշումներ, խնդիրներ զորամասում։
Յուրաքանչյուր նման դեպք խարխլում է համակարգի հանդեպ վստահությունը և ստիպում է մտածել՝ արդյոք զինվորները բավարար պաշտպանված են։
Հարազատների ցավը և համակարգի լռությունը
Այսպիսի ողբերգությունների ամենավտանգավորը ծնողների ցավն է։ Դավիթի մայրը և հայրը ուղարկել են որդուն Հայրենիքին ծառայելու՝ հույս ունենալով, որ պետությունը կպաշտպանի նրան։ Սակայն փոխարենը ստացել են դագաղ և պաշտոնական չոր ձևակերպումներ։
Ընտանիքը պահանջում է թափանցիկ քննություն․ ուզում են իմանալ՝
- ով է մեղավոր,
- ինչի հետևանքով տեղի ունեցավ մահը,
- և ինչու հնարավոր չէր կանխել ողբերգությունը։
Մինչ նրանք սպասում են պատասխանների, նրանց կյանքը բաժանվել է «մինչ» և «հետո»։
Հանրային արձագանք
Նորությունը զինծառայողի մահվան մասին անմիջապես տարածվեց սոցիալական ցանցերում։ Հազարավոր օգտատերեր արտահայտում են կարեկցանք, զայրույթ և պահանջում արդարություն։
Մարդիկ գրում են․
- «Որքա՞ն դեռ պետք է մահանան, որպեսզի համակարգը սկսի փոխվել»
- «Ինչու երիտասարդ տղաները մահանում են խաղաղ ժամանակներում»
- «Ով է պատասխան տալու դրա համար»
Այս հարցերը միայն ավելի հստակ ու բարձրաձայնվում են։
Խնդիր, որը չի կարելի անտեսել
Դավիթ Մանուկյանի դեպքը պարզապես մեկ առանձին ողբերգություն չէ։ Սա ազդանշան է․ ազդանշան այն մասին, որ բանակում գոյություն ունեն լուրջ խնդիրներ, որոնք չի կարելի թաքցնել չոր մամլո հաղորդագրությունների ետևում։
Խոսքը վերաբերում է․
- զինվորների հոգեբանական վիճակին,
- ծառայության պայմաններին,
- կարգապահությանը,
- հրամանատարության վերահսկողությանը,
- մարդկային վերաբերմունքին։
Ամեն զինծառայող պարզապես «անձնակազմի միավոր» չէ․ դա կենդանի մարդ է՝ զգացմունքներով, վախերով և հույսերով։
Ի՞նչ սպասել հետո
Հետաքննիչները խոստանում են հասնել գործի ավարտին։ Համաձայն նրանց՝ հարցաքննվելու են վկաները, ուսումնասիրվելու են բոլոր նյութերը, անցկացվելու են փորձաքննություններ։
Հասարակությունը հույս ունի, որ․
- մեղավորները պատժվելու են,
- ճշմարտությունը բացահայտ կլինի,
- ողբերգությունը չի կմնա փակուղում։
Դավիթ Մանուկյանի հիշատակը պետք է հիշեցնի՝ յուրաքանչյուր նորություն հետին կյանք է մարդուն։
Հիշողություն, որը չի կարելի մոռանալ
Այսօր Դավիթ Մանուկյանի անունը հնչում է որպես կորցրած երիտասարդության, իրականություն չդարձած երազանքների և անորոշելի ցավի խորհրդանիշ։
- Նա հեռացավ, պաշտպանումով երկիրը։
- Նա տուն չի վերադարձել։
- Նա թողեց դատարկություն իր հետևում։
Փետրվարի 7-ի ողբերգությունից հետո առաջացել են բազմաթիվ հարցեր՝
- Ինչ է իրականում տեղի ունեցել այդ օրը։
- Դավիթը միակ էր արդյոք։