Մենք բոլորս սպասում էինք այս որոշմանը… Երկար ամիսներ, նույնիսկ տարիներ, հասարակության տարբեր շերտերում աճում էր լուռ, բայց զգալի սպասումը։ Մարդիկ շշուկով էին խոսում, քննարկում էին ընտանիքներում, վերլուծում սոցիալական ցանցերում՝ հույս ունենալով, որ մի օր կգա այն պահը, երբ կընդունվի որոշում, որը կփոխի շատերի կյանքը։ Եվ ահա, կարծես այդ պահը եկավ։
Վարչապետի վերջին հայտարարությունը հնչեց այն պահին, երբ շատերը արդեն սկսել էին հիասթափվել սպասումից։ Սակայն հենց այդ անսպասելիությունն էլ ունեցավ ամենաուժեղ ազդեցությունը։ Որոշումը դարձավ ոչ միայն քաղաքական քայլ, այլև հստակ ազդանշան հասարակությանը, որ փոփոխությունները հնարավոր են, և որ երկար սպասված արդարությունը վերջապես իր տեղը կգտնի։
Շատերի համար սա պարզապես վարչական որոշում չէ։ Սա հույսի վերադարձ է։ Սա այն զգացումն է, երբ մարդիկ կրկին սկսում են հավատալ, որ իրենց ձայնը լսվում է, որ իրենց խնդիրները չեն անտեսվում։ Տարիների ընթացքում կուտակված սոցիալական, տնտեսական և նույնիսկ հոգեբանական լարվածությունը, կարծես, սկսում է թուլանալ։
Որոշման մանրամասները արդեն լայնորեն քննարկվում են։ Փորձագետները փորձում են գնահատել դրա ազդեցությունը տնտեսության վրա, վերլուծաբանները՝ քաղաքական հետևանքները, իսկ սովորական մարդիկ՝ իրենց անձնական կյանքում հնարավոր փոփոխությունները։ Բայց մի բան պարզ է՝ այս քայլը ոչ մեկին անտարբեր չթողեց։
Սոցիալական ցանցերը բառացիորեն պայթեցին արձագանքներից։ Ոմանք արտահայտում են անկեղծ ուրախություն, մյուսները՝ զգուշավոր լավատեսություն։ Սակայն նույնիսկ ամենակոշտ քննադատները չեն կարող անտեսել այն փաստը, որ այս որոշումը դարձել է լուրջ քննարկումների պատճառ և արդեն իսկ հուզել է հանրային կարծիքը։
Ամենահուզիչը մարդկանց պատմություններն են։ Կան ընտանիքներ, որոնք տարիներ շարունակ պայքարել են դժվարությունների դեմ և այժմ առաջին անգամ տեսնում են լույս թունելի վերջում։ Կան երիտասարդներ, որոնք մտածում էին երկրից հեռանալու մասին, բայց այժմ փոխել են իրենց որոշումը՝ որոշելով, որ գուցե արժե մնալ և տեսնել, թե ինչ կփոխվի։ Կան տարեցներ, որոնք վաղուց կորցրել էին հավատը, բայց այժմ կրկին սկսում են խոսել ապագայի մասին։
Սակայն ամեն ինչ այնքան էլ միանշանակ չէ։ Կան նաև մարդիկ, ովքեր հարցեր ունեն, ովքեր պահանջում են հստակ պատասխաններ և երաշխիքներ։ Եվ դա բնական է։ Ցանկացած մեծ փոփոխություն բերում է ոչ միայն հույս, այլև անորոշություն։ Բայց հենց այս քննարկումն է ցույց տալիս, որ հասարակությունը կենդանի է, մտածող և պահանջկոտ։
Այս որոշումը կարող է դառնալ շրջադարձային պահ։ Այն կարող է բացել նոր փուլ ոչ միայն կառավարման մեջ, այլև հասարակական մտածողության մեջ։ Երբ մարդիկ տեսնում են իրական քայլեր, նրանք սկսում են ավելի ակտիվ մասնակցել, ավելի շատ պահանջել, ավելի շատ հավատալ իրենց ուժերին։
Այժմ ամենակարևոր հարցն այն է՝ ինչ կլինի հետո։ Կկարողանա՞ արդյոք այս որոշումը իսկապես փոխել իրավիճակը, թե կմնա ընդամենը հերթական աղմկոտ հայտարարություն։ Ժամանակը ցույց կտա։ Բայց արդեն այսօր կարելի է ասել, որ այն ցնցել է հասարակությունը և ստիպել բոլորին նորից մտածել ապագայի մասին։
Հնարավոր է՝ սա այն պահն է, երբ պատմությունը սկսում է նոր էջ։ Եվ այդ էջը կգրվի ոչ միայն քաղաքական գործիչների մասնակցությամբ, այլև յուրաքանչյուր քաղաքացու մասնակցությամբ։ Որովհետև իրական փոփոխությունները սկսվում են այնտեղ, որտեղ հույսը հանդիպում է գործողությանը։