Մարդիկ, ի՞նչ է կատարվում մեր շուրջը… Երբեմն թվում է, թե իրականությունը կորցրել է իր սահմանները, և այն, ինչ երեկ անհնար էր թվում, այսօր արդեն դառնում է դաժան իրականություն։ Ես չեմ կարող լռել այն ամենից հետո, ինչ տեսել եմ իմ աչքերով։ Սա պարզապես պատմություն չէ․ սա մի զգացում է, որը մինչ հիմա չի թողնում ինձ հանգիստ շնչել։
Այդ օրը սկսվեց ինչպես բոլոր սովորական օրերը։ Մարդիկ շտապում էին աշխատանքի, փողոցներում լսվում էին մեքենաների ձայները, քաղաքը ապրում էր իր սովորական ռիթմով։ Բայց ընդամենը մի քանի ժամ անց ամեն ինչ փոխվեց այնպես, որ դժվար է նկարագրել անգամ բառերով։ Մթնոլորտը հանկարծ ծանրացավ, օդը կարծես կանգ առավ, և մարդկանց աչքերում հայտնվեց մի բան, որը հազվադեպ է երևում՝ վախ, շփոթություն և անորոշություն։
Ես պատահաբար հայտնվեցի մի վայրում, որտեղ արդեն հավաքվել էին մի քանի տասնյակ մարդիկ։ Ոչ ոք բարձր չէր խոսում, բոլորը ինչ-որ բան էին շշնջում, կարծես վախենալով, որ բարձրաձայն ասելով՝ ավելի իրական կդարձնեն տեղի ունեցածը։ Մի կին կանգնած էր ճանապարհի եզրին՝ ձեռքերով փակելով դեմքը, և նրա անլսելի լացը ավելի սարսափելի էր, քան ցանկացած ճիչ։
Ասում էին, որ ամեն ինչ սկսվել է մեկ ակնթարթում։ Ոչ ոք չէր սպասում, որ այդ օրը կվերածվի նման ողբերգության։ Մարդիկ, ովքեր ընդամենը մի քանի րոպե առաջ զբաղված էին իրենց առօրյա գործերով, հանկարծ հայտնվել էին մի իրավիճակում, որտեղ ամեն ինչ կախված էր վայրկյաններից։ Ոմանք փորձում էին օգնել, մյուսները կանչում էին շտապօգնություն, բայց օդում կախված էր այն զգացումը, որ արդեն շատ ուշ է։
Ամենասարսափելին այն էր, որ շատերը դեռ չէին հասկանում, թե իրականում ինչ է տեղի ունեցել։ Տարածվում էին տարբեր վարկածներ՝ մեկը մյուսից անհավանական, բայց մի բան պարզ էր՝ սա նման չէր պարզ պատահականության։ Կային մանրամասներ, որոնք անհանգստացնում էին և ստիպում մտածել, որ իրականությունը շատ ավելի խորն է, քան թվում էր առաջին հայացքից։
Մի մարդ, ով ներկայացավ որպես ականատես, ասաց, որ ամեն ինչ տեսել է հենց սկզբից։ Նրա ձայնը դողում էր, իսկ աչքերը դեռ լի էին անվստահությամբ։ Նա մի քանի անգամ կրկնեց նույն արտահայտությունը․ «Սա անհնար է… սա չի կարող լինել…» Բայց դա արդեն տեղի էր ունեցել, և ոչ ոք չէր կարող ժամանակը հետ տալ։
Մարդիկ սկսեցին ցրվել միայն այն ժամանակ, երբ պարզ դարձավ, որ այլևս ոչինչ փոխել հնարավոր չէ։ Բայց նույնիսկ դեպքի վայրից հեռանալուց հետո նրանց դեմքերին մնացել էր նույն քարացած արտահայտությունը։ Այդ պահին հասկանում ես, թե որքան փխրուն է կյանքը և որքան արագ կարող է ամեն ինչ փոխվել։
Ես դեռ երկար ժամանակ չէի կարողանում հեռանալ այդ վայրից։ Ոտքերս կարծես քարացել էին, մտքերս՝ խառնվել։ Ամեն տեսածս անընդհատ պտտվում էր գլխումս։ Եվ ամեն անգամ, երբ փորձում էի հանգստանալ, հիշողությունները վերադառնում էին՝ ավելի ուժեղ, ավելի ծանր։
Տուն վերադառնալուց հետո ևս իրավիճակը չփոխվեց։ Միացրեցի հեռուստացույցը, բայց նույնիսկ այնտեղ արդեն քննարկում էին տեղի ունեցածը։ Մարդիկ փորձում էին հասկանալ՝ ինչու և ինչպես դա տեղի ունեցավ, բայց պատասխաններ դեռ չկային։ Միայն հարցեր, որոնք կախված էին օդում, և որոնցից յուրաքանչյուրը ավելի ու ավելի անհանգստացնող էր։
Այս ամենից հետո մի բան պարզ է՝ մենք ապրում ենք այնպիսի ժամանակներում, երբ արդեն ոչինչ մեզ չի զարմացնում, բայց միևնույն ժամանակ ամեն ինչ կարող է ցնցել մեզ մինչև հոգու խորքը։ Եվ երբ ասում եմ՝ «Ես չեմ կարող չպատմել այն, ինչ տեսել եմ», դա պարզապես խոսքեր չեն։ Դա փորձ է կիսելու այն ծանրությունը, որը մնացել է իմ մեջ։
Շատերը, կարդալով այս պատմությունը, կարող են մտածել, որ սա ընդամենը հերթական դեպք է, որը կանցնի ու կմոռացվի։ Բայց հավատացեք, կան պահեր, որոնք երբեք չեն ջնջվում հիշողությունից։ Դրանք մնում են, փոխում են քեզ և ստիպում վերաիմաստավորել ամեն ինչ։
Եվ հիմա, երբ գրում եմ այս տողերը, ինձ դեռ տանջում է մի հարց․ արդյո՞ք մենք իսկապես պատրաստ ենք այն իրականությանը, որտեղ ապրում ենք… թե պարզապես ամեն օր ձևացնում ենք, թե ամեն ինչ նորմալ է, մինչև հերթական ցնցումը կրկին չարթնացնի մեզ։