Վերջին շաբաթներին հայկական հասարակությունում ավելի ու ավելի հաճախ է հնչում նույն արտահայտությունը․ «Թոշակները բարձրացրել են 10 հազար դրամով»։ Այն կրկնում են սոցիալական ցանցերում, քննարկում շուկաներում, փոխանցում մեսենջերներով։ Մարդիկ հավատում են, հույս են կապում, ուրախանում։ Չէ՞ որ թոշակառուի համար անգամ մի քանի հազար դրամը հնարավորություն է դեղ գնելու, կոմունալ վճարները փակելու, հացի վրա չխնայելու։
Բայց երբ ճշմարտությունը ջրի երես դուրս եկավ, ուրախությանը փոխարինեց դառը հիասթափությունը։
Պարզվեց, որ 10 հազար դրամ բարձրացում ընդհանրապես չկա։ Իրական ավելացումը ընդամենը 3333 դրամ է։
Երեք հազար երեք հարյուր երեսուն երեք դրամ։
Ավելի քիչ, քան մեկ տուփ դեղի արժեքը։ Ավելի քիչ, քան մեկ ամսվա տրանսպորտի վճարը։ Ավելի քիչ անգամ, քան նվազագույն մթերային զամբյուղը։
Գեղեցիկ թիվ — դատարկ իրականություն
Որտե՞ղից հայտնվեցին այդ առասպելական «10 հազար դրամները»։
Այս հարցն այսօր տալիս են հազարավոր տարեց մարդիկ։ Ոմանք լսել են հեռուստատեսությամբ։ Ոմանք կարդացել են ինտերնետում։ Ոմանք հավատացել են ծանոթներին։ Տեղեկությունը տարածվել է կայծակնային արագությամբ՝ որպես հույսի շող դժվար ժամանակներում։
Մարդիկ սպասում էին։
Սպասում էին, որ վերջապես մի փոքր կթեթևանա շունչ քաշելը։ Որ ստիպված չեն լինի ընտրություն անել ջեռուցման և դեղերի միջև։ Որ երեխաներից փող պարտք վերցնելու կարիք չի լինի։
Բայց իրականությունը դաժան եղավ։
Խոստացված հազարների փոխարեն՝ կոպեկներ։
Աջակցության փոխարեն՝ ձևականություն։
Հոգատարության փոխարեն՝ հերթական վիճակագրական հնարք։
3333 դրամը օգնությո՞ւն է, թե՞ ծաղր
Եկեք նայենք անկեղծ։
Ի՞նչ կարելի է այսօր գնել 3333 դրամով։
Մի քանի հաց։ Մի փոքր բանջարեղեն։ Ամենաէժան թեյի մեկ տուփ։ Երբեմն՝ մեկ դեղ։
Եվ վերջ։
Այս գումարը անհետանում է մեկ գնումի ընթացքում։
Այն չի լուծում տարեց մարդու ոչ մի լուրջ խնդիր։
Այն չի փրկում պարտքերից։
Այն չի պաշտպանում գների աճից։
Այն չի տալիս անվտանգության զգացում։
Սա աջակցություն չէ, այլ ձևականություն, որի մասին կարելի է զեկուցել հաշվետվություններում։
Թոշակառուները ամենախոցելիներն են և ամենամոռացվածը
Հայաստանի տարեց մարդիկ մի սերունդ են, որը վերապրել է ճգնաժամեր, պատերազմներ, փլուզում, աղքատություն, անկայունություն։ Նրանք կառուցել են երկիրը, տասնամյակներ աշխատել, հարկեր վճարել, հավատացել ապագային։
Այսօր նրանցից շատերը ապրում են գոյատևման եզրին։
Համեստ բնակարան։ Հին սառնարան։ Պլաստիկ տոպրակների մեջ դրված դեղեր։ Սեղանի վրա՝ պարտքերի ցուցակ։ Երեկոյան՝ լուռ աշխատող հեռուստացույց։
Եվ հանկարծ՝ լուր․ «Թոշակները բարձրացրել են»։
Սիրտը կանգ է առնում։
Իսկ հետո՝ սառը ցնցում։
Ընդամենը երեք հազար։
Ինչո՞ւ դրա մասին ազնիվ չեն խոսում
Ամենացավոտ հարցը գումարը չէ։
Այլ ազնվությունը։
Ինչո՞ւ մարդկանց թույլ տվեցին հավատալ կեղծ թվին։
Ինչո՞ւ սկզբից ամեն ինչ չբացատրեցին։
Ինչո՞ւ ուղիղ չասացին․ «Այո, բարձրացումը նվազագույն է, որովհետև հնարավորությունները սահմանափակ են»։
Ինչո՞ւ կրկին ընտրեցին գեղեցիկ խոսքերի և հիասթափության ճանապարհը։
Երբ թոշակառուն իմանում է ճշմարտությունը, նա իրեն զգում է ոչ միայն աղքատ, այլ նաև խաբված։
Եվ դա ավելի ցավոտ է, քան ցանկացած թիվ։
Գների աճը կլանում է ամեն ինչ
Մինչ խոսում են «բարձրացման» մասին, գները ամիս առ ամիս աճում են։
Կոմունալ վճարները՝ ավելի թանկ։
Մթերքը՝ ավելի թանկ։
Դեղերը՝ ավելի թանկ։
Տրանսպորտը՝ ավելի թանկ։
Իսկ թոշակը՝ գրեթե տեղում։
3333 դրամը անհետանում է առաջին իսկ շաբաթվա ընթացքում։
Եվ կրկին՝ դատարկ դրամապանակ։
Եվ կրկին՝ անհանգստություն։
Եվ կրկին հարց․ «Ինչպե՞ս հասնել մինչև ամսվա վերջը»։
Լռություն, որը խոսում է ավելի բարձր, քան բառերը
Շատ թոշակառուներ չեն բողոքում։
Նրանք լռում են։
Որովհետև հոգնել են։
Որովհետև չեն հավատում։
Որովհետև վախենում են ավելորդ լինել։
Նրանք պարզապես խնայում են իրենց վրա։
Չեն գնում նոր ակնոց։
Չեն դիմում բժշկի։
Հետաձգում են բուժումը։
Զոհաբերում են առողջությունը՝ գոյատևելու համար։
Եվ սա ամենասարսափելի գինն է։
Հասարակությունը իրավունք չունի աչք փակելու
Այս իրավիճակը միայն փողի մասին չէ։
Այն արդարության մասին է։
Արժանապատվության մասին։
Մարդկային վերաբերմունքի մասին։
Եթե երկիրը չի հոգում իր ծերերի մասին, այն կորցնում է իր ապագան։
Եթե թոշակառուն ստիպված է պայքարել յուրաքանչյուր դրամի համար, դա խայտառակություն է ցանկացած պետության համար։