Այդ օրը օդանավակայանում ամեն ինչ սկսվեց ինչպես միշտ։ Ուղևորները շտապում էին գրանցման սրահներով․ ոմանք լուռ՝ խորասուզված իրենց մտքերի մեջ, մյուսները՝ անհամբեր սպասելով առաջիկա ճանապարհորդությանը։ Երևան–Մոսկվա չվերթը, որը տարիներ շարունակ համարվել էր ամենահուսալի և կանոնավոր ուղղություններից մեկը, պատրաստվում էր հերթական թռիչքին։ Ոչ ոք չէր կասկածում, որ ընդամենը մի քանի ժամ անց նույն ինքնաթիռը կհայտնվի լարվածության և անորոշության կենտրոնում։
Թռիչքը սկսվեց առանց խնդիրների։ Օդաչուները տեղեկացրին, որ եղանակային պայմանները բարենպաստ են, և թռիչքը պետք է անցնի հանգիստ։ Ուղևորները տեղավորվեցին իրենց նստարաններում, բորտուղեկցորդները ժպտում էին, առաջարկում խմիչքներ, և ամեն ինչ թվում էր վերահսկողության տակ։ Սակայն մոտ մեկ ժամ անց իրավիճակը սկսեց կտրուկ փոխվել։
Առաջին նշանները գրեթե աննկատ էին։ Մի քանի ուղևորներ սկսեցին անհարմարություն զգալ՝ նկատելով թեթև ցնցումներ, որոնք սկզբում վերագրեցին օդային հոսանքներին։ Բայց ցնցումները շուտով ուժեղացան և դարձան անկանխատեսելի։ Ինքնաթիռում տիրող լուռ լարվածությունը աստիճանաբար վերածվեց խուճապի։
Հանկարծ հնչեց ազդանշան։ Դա սովորական ազդանշան չէր։ Այնպիսին էր, որից նույնիսկ ամենափորձառու բորտուղեկցորդներն են մի պահ քարանում։ Օդաչուների խցիկում իրավիճակը սրվեց հաշված վայրկյանների ընթացքում։ Սարքավորումների ցուցիչները ցույց տվեցին անսպասելի շեղումներ, իսկ կապի համակարգում առաջացավ խափանում, որը հնարավոր չէր արագ վերականգնել։
Այդ պահին որոշում ընդունվեց հայտարարել տագնապ։
Ականատեսների խոսքերով՝ օդաչուներից մեկը փորձում էր պահպանել լիակատար հանգստություն, բայց նրա ձայնը դողում էր, երբ նա դիմում էր ուղևորներին՝ ասելով, որ իրավիճակը վերահսկողության տակ է, սակայն անհրաժեշտ է պահպանել հանգստություն։ Սակայն այդ խոսքերը չէին կարող զսպել արդեն տարածված վախը։
Որոշ ուղևորներ սկսեցին աղոթել։ Մյուսները զանգահարում էին իրենց հարազատներին՝ փորձելով վերջին անգամ լսել նրանց ձայնը։ Կային նաև մարդիկ, ովքեր պարզապես լուռ նստել էին՝ ամուր բռնելով նստարանների բազկակալները, կարծես դա կարող էր ինչ-որ կերպ փրկել նրանց։
Բորտուղեկցորդուհիներից մեկը, որը տարիներ շարունակ աշխատել էր այս ոլորտում, ավելի ուշ խոստովանեց, որ երբեք նման բան չէր տեսել։ Նրա խոսքով՝ ամենավտանգավորը ոչ թե սարքավորումների հետ կատարվողն էր, այլ այն, թե որքան արագ էր վախը տարածվում մարդկանց մեջ։
Այդ ընթացքում գետնի վրա՝ դիսպետչերական կետում, ազդանշանն արդեն ստացվել էր։ Սկսվեց արտակարգ գործողությունների շղթա։ Օդանավակայանները պատրաստվում էին հնարավոր վայրէջքի, փրկարարական ծառայությունները բերվեցին բարձր պատրաստվածության վիճակի, իսկ կապի մասնագետները փորձում էին վերականգնել կորցրած կապը։
Օդում յուրաքանչյուր վայրկյանը թվում էր անվերջ։
Օդաչուները ստիպված էին արագ որոշումներ ընդունել։ Նրանք գնահատում էին տարբեր սցենարներ՝ հաշվի առնելով վառելիքի մակարդակը, մոտակա օդանավակայանների հնարավորությունները և եղանակային պայմանները։ Ցանկացած սխալ կարող էր ճակատագրական լինել։
Եվ հենց այն պահին, երբ թվում էր, թե իրավիճակը դուրս է գալիս վերահսկողությունից, տեղի ունեցավ մի բան, որը շատերը հետագայում անվանեցին «սպասվածից դուրս շրջադարձ»։