յս պատմությունը սկսվեց, կարծես, սովորական ու խաղաղ առավոտով, բայց ավարտվեց ողբերգությամբ, որը ցնցեց բոլորին՝ բժիշկներից մինչև պատահական ականատեսներ։ Ոչ վաղ անցյալում հայտնի դարձավ, որ հիվանդանոցում տեղի ունեցած անսպասելի միջադեպը ավարտվել է մահվամբ, և ամենասարսափելին այն է, որ մահացածը այդպես էլ գիտակցության չի եկել…
Ամեն ինչ սկսվեց մի քանի ժամ առաջ, երբ հիվանդանոցի մուտքի մոտ մոտեցավ շտապօգնության մեքենան՝ բարձր ազդանշանով։ Բժիշկներն արդեն պատրաստ էին ընդունել ևս մեկ ծանր հիվանդի, բայց ոչ ոք չէր պատկերացնում, թե ինչի են բախվելու։ Մեքենայից արագ դուրս բերեցին մի երիտասարդի՝ գունատ դեմքով, հազիվ լսելի շնչառությամբ։ Նրա մարմինը անշարժ էր, աչքերը փակ, իսկ վիճակը՝ ծայրահեղ ծանր։
«Ժամանակ չունենք, անմիջապես վերակենդանացման բաժին», — լարված ձայնով ասաց հերթապահ բժիշկը։ Միջանցքներում սկսեց աճել խուճապը, բուժքույրերը վազվզում էին այս ու այն կողմ, սարքերը միացվում էին անհավանական արագությամբ, և օդում արդեն զգացվում էր ծանր լարվածություն։
Նախնական տվյալներով՝ տղամարդուն գտել էին ուշ երեկոյան իր բնակարանում, որտեղ նրան հայտնաբերել էին հարազատները։ Նրանք պատմել էին, որ մի քանի ժամ առաջ նա խոսում էր, բայց հանկարծ լռել էր և ընկել։ Երբ փորձել էին նրան վերակենդանացնել, արդեն ուշ էր․ նա չէր արձագանքում ոչ ձայներին, ոչ շարժումներին։
Հիվանդանոցում բժիշկները պայքարում էին յուրաքանչյուր վայրկյանի համար։ Երբեմն նրա զարկերակը դանդաղում էր, երբեմն՝ անկանոն արագանում։ Մոնիտորների թվերը վախեցնում էին նույնիսկ փորձառու մասնագետներին։ Բոլորը հասկանում էին, որ սա սովորական դեպք չէ։
«Մենք անում ենք ամեն ինչ, ինչ կարող ենք, բայց իրավիճակը ծայրահեղ է», — ասաց բժիշկներից մեկը՝ փորձելով պահպանել հանգստություն, թեև անհանգստությունն արդեն ընթերցվում էր նրա աչքերում։
Ժամերը անցնում էին ծանր լռության մեջ։ Հիվանդի հարազատները սպասում էին դրսում՝ ձեռքերը սեղմած, դատարկ հայացքներով, լցված միայն հույսով, որ դուռը կբացվի և կասեն, որ ամեն ինչ կարգին է։ Սակայն այդ դուռը բացվեց բոլորովին այլ լուրերով…
Բժիշկը դուրս եկավ, մի պահ կանգ առավ՝ կարծես չէր կարողանում բառեր գտնել։ Եվ այդ լռությունն արդեն ամեն ինչ ասում էր։ «Մենք շատ ենք ցավում… մենք չկարողացանք նրան փրկել… նա այդպես էլ գիտակցության չեկավ…»
Այս բառերը հնչեցին որպես դատավճիռ։ Հարազատներից մեկը սկսեց լացել, մյուսները պարզապես քարացան տեղում։ Ոչ ոք չէր կարող հավատալ, որ մարդը, որը դեռ մի քանի ժամ առաջ կենդանի էր և խոսում էր, մահացել է։
Սակայն ամենավատը դեռ առջևում էր։ Բժիշկները, ուսումնասիրելով գործի մանրամասները, սկսեցին կասկածել, որ սա կարող է լինել ոչ միայն բժշկական խնդիր, այլև ավելի խոր և անբացատրելի իրավիճակ։ Որոշ տվյալներ ցույց էին տալիս, որ տղամարդու վիճակը կարող էր առաջացած լինել ինչ-որ անսպասելի ազդեցությունից, որի մասին նա նույնիսկ չի հասցրել պատմել…
Լարված մթնոլորտը հիվանդանոցում պահպանվում է։ Բժիշկները հրաժարվում են մանրամասներ հայտնել, սակայն նշում են, որ հետաքննությունը շարունակվում է։ Այդ ընթացքում հիվանդանոցի միջանցքներում դեռ լսվում են շշուկներ, վախեցած հայացքներ և նույն հարցը՝ «Ինչպե՞ս դա կարող էր այսքան հանկարծ տեղի ունենալ…»
Այս ողբերգությունը ևս մեկ անգամ հիշեցնում է, որ կյանքը կարող է փոխվել մեկ ակնթարթում։ Ոչ ոք ապահովագրված չէ, ոչ ոք չի կարող կանխատեսել, թե ինչ է լինելու հաջորդ պահին։ Եվ երբեմն ամենասարսափելին այն է, որ պատասխանները մնում են անհայտ…
Եվ հիմա բոլորի շուրթերին նույն հարցն է․ սա պարզապես պատահակա՞նություն էր, թե՞ իրականում կա ինչ-որ բան, որը դեռ պետք է բացահայտվի…