Իմ սիրտը վկայում է․ անտեսանելի լարվածություն, որը օրեցօր կուտակվում է օդում՝ նման մոտեցող փոթորկի, որի մասին դեռ ոչ ոք բարձրաձայն չի խոսում, բայց բոլորը ներսից զգում են։ Մարդիկ սկսել են նկատել տարօրինակ համընկնումներ՝ անսպասելի հայտարարություններ, լուռ հանդիպումներ, անհասկանալի դադարներ, որոնք ավելի շատ հարցեր են առաջացնում, քան պատասխաններ։
Վերջին օրերին քննարկումների կենտրոնում են հայտնվել լուրեր վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի առողջության մասին։ Չնայած պաշտոնական աղբյուրները շարունակում են լռել կամ սահմանափակվում են ընդհանուր ձևակերպումներով, հասարակության մեջ աճում է անհանգստությունը։ Ոմանք նշում են, որ նրա վերջին ելույթներում նկատվում է հոգնածություն, խոսքի տեմպի փոփոխություն, իսկ երբեմն՝ անսովոր դադարներ։ Արդյո՞ք սա պարզապես ծանր աշխատանքային ռեժիմի հետևանք է, թե կա ավելի խորքային խնդիր, որը դեռևս չի բացահայտվել։
Միևնույն ժամանակ, սահմանին իրավիճակը կրկին լարված է։ Տարածվում է տեղեկություն, որ ադրբեջանական ղեկավարությունը՝ Իլհամ Ալիևի գլխավորությամբ, պատրաստվում է հերթական սադրանքի։ Որոշ փորձագետներ զգուշացնում են, որ վերջին ամիսներին նկատվող դիվանագիտական «լռությունը» կարող է լինել ավելի լայնածավալ գործողությունների նախապատրաստական փուլ։ Երբ դադարները չափազանց երկար են տևում, դա երբեմն նշանակում է, որ ինչ-որ բան արդեն պլանավորված է։
Սոցիալական ցանցերում ակտիվորեն քննարկվում են հնարավոր «պայթյունի» սցենարներ՝ թե՛ բառացի, թե՛ քաղաքական իմաստով։ Ոմանք դա կապում են ներքին լարվածության աճի հետ, մյուսները՝ արտաքին սպառնալիքների։ Կա նաև տեսակետ, որ այս ամենը փոխկապակցված է․ երբ երկրի ներսում տիրում է անորոշություն, արտաքին ուժերը փորձում են օգտվել այդ պահից։
Հասարակության մի հատվածը սկսել է խոսել այն մասին, որ որոշ գործընթացներ դիտմամբ թաքցվում են հանրությունից։ Տարօրինակ զուգադիպությամբ, որոշ կարևոր հարցերի վերաբերյալ տեղեկատվությունը ուշանում է կամ ներկայացվում մասնատված ձևով։ Սա էլ ավելի է խորացնում անվստահությունը և մարդկանց ստիպում է կառուցել սեփական վարկածներ՝ հաճախ ավելի մռայլ, քան կարող է լինել իրականությունը։
Անանուն մնալ ցանկացող մի քաղաքագետ նշել է․ «Երբ միաժամանակ տեսնում եք երեք գործոն՝ անորոշություն ղեկավարության շուրջ, արտաքին սպառնալիքների ակտիվացում և տեղեկատվական մեկուսացում, դա երբեք պատահականություն չէ։ Սա կամ լուրջ ճգնաժամի նշան է, կամ գործընթաց, որը արդեն սկսվել է, բայց որի մասին դեռ չեն խոսում»։ Սակայն կան նաև հակառակ կարծիքներ։ Որոշ փորձագետներ պնդում են, որ իրավիճակը չափազանցված է, և նման լուրերը կարող են լինել տեղեկատվական պատերազմների արդյունք։ Նրանց կարծիքով կարևոր է պահպանել հանգստություն և չտրվել ապատեղեկատվությանը, քանի որ հաճախ հենց այնտեղ է թաքնված ամենամեծ վտանգը՝ խուճապը։
Սակայն անկախ նրանից, թե որ վարկածն է ավելի մոտ իրականությանը, մի բան ակնհայտ է․ հասարակության մեջ անհանգստությունը աճում է։ Մարդիկ սկսել են ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել յուրաքանչյուր լուրի, յուրաքանչյուր հայտարարության, յուրաքանչյուր շարժման։ Երբ վստահությունը նվազում է, նույնիսկ ամենափոքր փոփոխությունը դառնում է բուռն քննարկումների առարկա։
Եվ հենց այստեղ «սիրտը վկայում է» արտահայտությունը ձեռք է բերում նոր իմաստ։ Սա պարզապես հուզական արձագանք չէ, այլ կուտակված անհանգստության արտահայտություն, որը ձևավորվել է բազմաթիվ անորոշությունների, չլուծված հարցերի և հակասական տեղեկատվության արդյունքում։